|
جهان |
|
( دیدن وحس کردن وجود داشتن است ، زندگی در اندیشه است ) شکسپیر |
via: email



















+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت 10:33 توسط جهان |
من آن زن نظافتچى را بارها ديده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى و حدوداً شصت ساله بود. امّا نام کوچکش را از کجا بايد میدانستم؟
من برگه امتحانى را تحويل دادم و سوال آخر را بیجواب گذاشتم. درست قبل از آن که از کلاس خارج شوم دانشجويى از استاد سوال کرد آيا سوال آخر هم در بارمبندى نمرات محسوب میشود؟
استاد گفت: حتماً و ادامه داد: شما در حرفه خود با آدمهاى بسيارى ملاقات خواهيد کرد. همه آنها مهم هستند و شايسته توجه و ملاحظه شما میباشند، حتى اگر تنها کارى که میکنيد لبخند زدن و سلام کردن به آنها باشد.
من اين درس را هيچگاه فراموش نکردهام.
?از شما به خاطر کمکى که آن شب به من در بزرگراه کرديد بسيار متشکرم. باران نه تنها لباسهايم که روح و جانم را هم خيس کرده بود. تا آن که شما مثل فرشته نجات سر رسيديد. به دليل محبت شما، من توانستم در آخرين لحظههاى زندگى همسرم و درست قبل از اين که چشم از اين جهان فرو بندد در کنارش باشم. به درگاه خداوند براى شما به خاطر کمک بیشائبه به ديگران دعا میکنم.?
خانم نات کينگکول
پسر کوچک دستش را در جيبش کرد، تمام پول خردهايش را در آورد و شمرد. بعد پرسيد:
- بستنى خالى چند است؟
خدمتکار با توجه به اين که تمام ميزها پر شده بود و عدهاى بيرون قهوه فروشى منتظر خالى شدن ميز ايستاده بودند، با بیحوصلگى گفت:
- ٣٥ سنت
- پسر دوباره سکههايش را شمرد و گفت:
- براى من يک بستنى بياوريد.
خدمتکار يک بستنى آورد و صورتحساب را نيز روى ميز گذاشت و رفت. پسر بستنى را تمام کرد، صورتحساب را برداشت و پولش را به صندوقدار پرداخت کرد و رفت. هنگامى که خدمتکار براى تميز کردن ميز رفت، گريهاش گرفت. پسر بچه روى ميز در کنار بشقاب خالى، ١٥ سنت براى او انعام گذاشته بود.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت 9:36 توسط جهان |
Parandegan Park in Isfahan
Latian Lake near Tehran
Margoon waterfall
Outskirts of Shiraz - Iran
Oroumieh Lake - N.W. Iran
Ramsar - Northern Iran
Village of Roodbarak - Norhtern Iran
White Bridge - Ahwaz, South-Western Iran
Chahar Bagh Avenue - Isfahan
Arg-e Kola Farangi - Birjand, Iran
Kohgiluyeh & Boyer Ahmad Province - Iran
Traditional Persian outdoor teahouse
Saayeh khosh - southern Iran
Sistan & Baluchestan province
Sobatan Village - Ardebil
Ferdowsi - toos, Khorasan, Iran
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 19:7 توسط جهان |
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 15:47 توسط جهان |
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 15:34 توسط جهان |
روزی مرد کوری روی پله های ساختمانی نشسته بود و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود.
روی تابلو خوانده می شد:"من کور هستم لطفا کمک کنید." روزنامه نگارخلاقی از کنار او می گذشت. نگاهی به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه در داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت، آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد. عصر آن روز، روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد پر از سکه و اسکناس شده. مرد کور از صدای قدمهای او، خبرنگار را شناخت. از او پرسید که بر روی تابلو چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد:"چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم" و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلو خوانده می شد:"امروز بهار است، ولی من نمی توانم آن را ببینم." شرح حکایت وقتی کارتان را نمی توانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر دهید. خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد. باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است. حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل، فکر، هوش و روحتان مایه بگذارید.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 12:51 توسط جهان |
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 11:53 توسط جهان |
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 11:46 توسط جهان |
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 11:44 توسط جهان |
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 11:36 توسط جهان |
| ||||||